Endoscoop invoegbuis

De inbrengbuis van de endoscoop is een belangrijk onderscheidend kenmerk tussen endoscopen die voor gastro-enterologie zijn ontworpen. Hoewel er duidelijke verschillen bestaan, afhankelijk van de toepassing van de endoscoop (bijvoorbeeld de extra lange lengte van de endoscoop, de dunheid van een transnasale slokdarmscoop), zijn de subtielere verschillen tussen endoscoopmodellen net zo belangrijk. Dit geldt met name voor colonoscopen; hoewel endoscopisten om verschillende redenen de voorkeur kunnen geven aan het gebruik van een bepaald colonoscoopmodel, zijn het de kenmerken van de inbrengbuis van het instrument die er waarschijnlijk meer dan al het andere voor zorgen dat een endoscopist een bepaalde colonoscoop kiest als het instrument van keuze. Als één enkele specificatie van het instrument de snelheid en het gemak kan bepalen waarmee de endoscopist het instrument kan inbrengen, zijn het de mechanische kenmerken van de inbrengbuis.

Endoscoopfabrikanten hebben aanzienlijke inspanningen geleverd om de constructie van de inbrengbuis te verfijnen en ideale materialen te selecteren. De inbrengbuis bevat meestal (1) buizen voor zuigkracht (biopsie), lucht en water; (2) vaak een extra buis voor een voorwaartse waterstraal; (3) vier buigingsregelkabels; (4) fijne elektrische draden die de CCD (charge-coupled device) beeldsensor aan de distale tip van de endoscoop verbinden met de videoprocessor; en (5) delicate glasvezels voor het transporteren van licht van de lichtbron naar het distale uiteinde van de endoscoop. Colonoscopen met een instelbare flexibiliteit van de inbrengbuis hebben een extra component: een spaningskabel om de stijfheid van de inbrengbuis te regelen. Duodenoscopen hebben ook een extra kabel/spiraal omhulsel dat over de gehele lengte van de inbrengbuis loopt voor het regelen van de positie van de forceps-elevator omhoog en omlaag.